Ik heb je nog niet zien vechten

Presteren boven eigen verwachting.
Hoe zou jouw bedrijf eruit zien als alle medewerkers presteren boven ieders eigen verwachting? Gun jezelf eens een moment om hier over na te denken.
Wat zou jij kunnen, als je presteert boven je eigen verwachting?

Klimmen

Duitsland, Mayen-Ettringen, in een voormalige basaltsteenmijn. Een paradijs voor sportklimmers. Trainen met Nederlandse topklimmers is leren van een berg ervaring. De voorbereiding, de reis, het ritueel richting rots, alle handelingen hebben een doel en al snel zal ik ervaren hoe noodzakelijk dat is.

We zijn een weekend aan het spleetklimmen. Een manier van klimmen die mij versteld heeft doen staan van wat er fysiek en mentaal mogelijk is. De mate van inzet vanaf de eerste seconde, is ongekend. Direct moet je alles geven, alles wat je in je hebt en meer… als je ook omhoog wilt.

Na twintig minuten uiterste lichamelijke inspanning ben ik nog niet eens op een derde van de twintig meter lange route: Totaal uitgeput. Dit is een brug te ver voor mij.
‘Ik kan niet meer’, schreeuw ik naar beneden. Er gebeurt niets en omdat ik me niet wil laten kennen, zet ik de tanden nogmaals op elkaar. Even later val ik weer en doe me deze keer echt pijn.

‘Ik kap ermee, laat me zakken!’
Dan hoor ik opeens de rustige stem van mijn zekeraar (die beneden het touw vasthoudt) die zegt;
‘Neem je tijd man. Rust even uit’.
Oké, denk ik. Ik wil wel, maar hoe? Deze route is gewoon onmogelijk!

Ik hang in het touw en laat mijn armen even bungelen zodat de kramp iets verminderd. Knieën tegen de rots, hangend in mijn klimgordel, rustig ademhalen. Even bijkomen. Nog niet op de helft! Denk ik als ik naar boven kijk. Alle kracht is al uit mijn lichaam. Hoewel mijn handen zijn ingetaped, stroomt er bloed langs een van mijn vingertoppen. Mijn armen zijn beurs, mijn voeten doen pijn en ik zit onder de schrammen. Nog een keer proberen zeg ik tegen mijzelf. Kom op! Weer een meter verder. Net als ik weer moed heb, wordt ik slordig en stoot mijn knie hard tegen een punt van de rots. Ik vloek de frustratie eruit als de pijnscheut, tijdens mijn val, door mijn lichaam schiet. Ik wil niet meer. Alles doet pijn. Ik kan niet meer.

‘Ik kap ermee. Laat mij maar naar beneden zakken.’ Roep ik naar beneden. Maar er gebeurt niets. Ik blaas in mijn handen in de hoop op warmte als ik van beneden hoor:

‘Ben je moe?’
‘Ja, laat me zakken!’ Roep ik.
‘Heb je pijn?’
‘Ja kerel, ik stop ermee! Laat me naar beneden’. Een seconde is het stil en dan antwoordt hij;
‘Dat kan wel, maar … ik heb je alleen nog niet zien vechten man!’

We keken elkaar strak aan. Hij kent dit gevoel, besefte ik. Hij weet wat ik doormaak en hij kent de oplossing. Zijn woorden gaven vertrouwen en iets in mij verstilde. De wereld verdween en enkel de rots was er nog. Er was geen enkele andere optie meer dan naar boven, een oerkracht kwam in mij naar boven. De hele wereld draaide om het klimmen. Om deze route. Ik was wakker.

Natuurlijk had ik pijn maar dat deerde niet meer. Natuurlijk was ik moe, maar dat voelde ik niet meer. Ik wilde naar boven. Punt. Nu ging ik ervoor. Honderd procent doen wat je moet doen. Ik vond mijn ritme, voelde de cadans van mijn lichaam. Stap voor stap. Ik ervoer rust in mijn hoofd en rust in mijn hart.
Genietend van de inspanning, focus op techniek, luisterend naar mijn eigen ademhaling. Genietend tot de top.

Je kent het gevoel van vallen en opstaan. Je weet hoe het voelt om door de zure appel heen te bijten. Maar méér presteren dan waar je jezelf toe in staat acht, dat is waarlijk groeien. Hiervoor is blind vertrouwen in elkaar noodzakelijk. Enkel de ander kan jou helpen grensoverschrijdend te presteren. Dat is samenwerken, dat is teamwerk, dat is méér dan het beste in elkaar naar bovenhalen.


In samenwerking met Nederlandse top klimmers organiseer ik motivatietraining, trainingen samenwerken, stressmanagement training, timemanagement training en peak-performance experience op locatie. Meer informatie? Ik kom graag bij u langs om een maatwerk programma voor uw bedrijf samen te stellen. Er gaat een wereld open.

Met dank aan:
Karel Snoek, physiotherapist, passionate climber and alpinist,
Kris Schrijvers, fotograaf, gespecialiseerd in industriële Rope Acces fotografie.

Dit bericht werd geplaatst in Interim. Bookmark de permalink .

Een reactie op Ik heb je nog niet zien vechten

  1. Mooi verhaal, inspirerend!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s